“จาก 21 กม. สู่ 42.195 กม. ครั้งแรกในชีวิต สนามนี้สอนผมว่า ‘ใจ’ ต้องนำ ‘ขา’ และบางที ‘ตะคริว’ ก็คือครูที่โหดที่สุดครับ”
🎬 สตอรี่ก่อนปล่อยตัว (บทพิสูจน์ความน่วม)#
- เดินทางข้ามภาค: นั่งรถไฟยาวมาจากอุบลฯ เพื่อมางานนี้โดยเฉพาะ
- ไมเกรนบุก: ร่างกายไม่ได้พักจนไมเกรนขึ้น นอนซมตั้งแต่บ่ายสามยันสี่ทุ่ม ข้าวปลาก็ไม่ได้ตกถึงท้อง
- ก้าวเท้าเข้า Block: ตี 3 ที่ Block C5 พร้อม Pacer พี่คิด ในใจคิดแค่ว่า “จะรอดไหมเบนซ์ ข้าวก็ไม่ได้กิน หัวก็มึน แถมตกหมอนอีก”
🏃♂️ บันทึกการวิ่ง (เส้นทางสายตะคริว)#
KM 1-15 (ช่วงฮันนีมูน): เริ่มต้นได้สวย คุม Heart Rate นิ่งอยู่ที่ 155-158 bpm วิ่งตาม Pacer พี่คิดไปเรื่อยๆ ท่ามกลางบรรยากาศบางแสนที่คุ้นเคย
KM 23 (แขกไม่ได้รับเชิญ): อยู่ดีๆ ‘ตะคริว’ ก็มาทักทาย! แผน 4:30 ชม. เริ่มสั่นคลอน ต้องเปลี่ยนมาประคองตัว สลับวิ่งสลับเดินไปตามสภาพ
KM 38-39 (นรกเขาสามมุข): ช่วงไต่เนินเขาสามมุข หัวใจดีดไปแตะ 175 bpm กัดฟันตะเกียกตะกายขึ้นไปจนถึงยอดเนิน
KM 40 (วินาทีหยุดโลก): จังหวะควบลงเขาสามมุข ตะคริวระเบิดหนักจนขาแข็งขยับไม่ได้! ผมต้อง หยุดยืนนิ่งๆ 5 นาทีเต็ม เพื่อเถียงกับขาตัวเองว่า “มึงจะไปต่อ หรือจะยอมแพ้ตรงนี้” ช่วงนั้นหัวใจดิ่งลงไปเหลือ 125 bpm เพราะขามันไปต่อไม่ได้จริงๆ
กม. 41 - เข้าเส้นชัย: ตัดสินใจลากขาไปต่อด้วยท่า “ซ้ายนำ ขวาตาม” กะเผลกเข้าเส้นชัยไปด้วยเวลา 5:15 ชม. จบมาราธอนแรกในชีวิตแบบสะบักสะบอมสุดๆ
💡 บทเรียนของนักเรียนหลังห้อง#
- จบคือชนะ: ในวันที่ร่างกายพัง (ไมเกรน+ท้องว่าง) การพาตัวเองเข้าเส้นชัยโดยไม่ DNF คือชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
- นิ่งสยบความเคลื่อนไหว: ช่วงที่ตะคริวล็อก การหยุดยืนนิ่งๆ เพื่อตั้งสติสำคัญกว่าการฝืนวิ่งจนเจ็บหนัก
- พลังของ Pacer: ขอบคุณ Pacer พี่คิดที่ประคองผมในช่วงแรกจนทำให้มีแต้มบุญเหลือพอที่จะจบลำพังในช่วงท้ายได้
“มาราธอนแรกจบลงด้วยน้ำตาและความปวดขา… แต่ความแค้นที่พลาดเป้า 4:30 มันทำให้ผมต้องกลับมาแก้มือในสนามฮาล์ฟถัดไปที่ชื่อ ATM!”
#TheCocoaRunner #นักวิ่งหัวใจร้อน #Bangsaen42 #FirstMarathon #นักเรียนหลังห้อง #ตะคริวล็อก #เขาสามมุขกินขา #FromZeroToHero